rotawirusy
Fot.: Pexels.com

Zakażenia rotawirusowe są bardzo powszechne i stanowią główna przyczynę biegunki u dzieci. Do zakażenia rotawirusami dochodzi na drodze kontaktu z osobami zakażonymi lub zanieczyszczonymi powierzchniami lub przedmiotami. W przebiegu infekcji rotawirusami pojawia się gwałtowna biegunka, które może prowadzić do poważnego odwodnienia. W celu zapobiegania zakażeniom rotawirusowym można wykonać szczepienie ochronne, zalecane w pierwszych tygodniach życia dziecka.

Czym są rotawirusy?

objawy rotawirusa
Fot.: Pexels.com

Rotawirusy to drobnoustroje rozpowszechnione na całym świecie, które wywołują biegunki. Infekcja rotawirusowa to częsta zakaźna choroba dziecięcaPraktycznie każde dziecko choć raz przeszło biegunkę rotawirusową. Po każdej infekcji wytwarzana jest odporność na kolejne zakażenie, zatem infekcje rotawirusowe są powszechne wśród dzieci, a u dorosłych występują znacznie rzadziej. Szczególnie narażone na zakażenie są dzieci od 6 miesiąca do 2 roku życia. Przez pierwsze pół roku życia organizm dziecka jest chroniony przed rotawirusami dzięki przeciwciałom matki, przekazywanym podczas karmienia piersią. Natomiast po ukończeniu drugiego roku życia pojawia się odporność nabyta.

Rotawirusy przenoszone są drogą fekalno – oralną, poprzez spożywanie posiłków brudnymi rękami, korzystanie z tych samych przedmiotów co zakażona osoba, a także poprzez spożycie zanieczyszczonych pokarmów.

Jak objawia się zakażenie rotawirusem u dziecka?

Pierwsze objawy infekcji pojawiają się po 24 – 72 godzinach od zakażenia. W tym okresie możliwe jest zarażanie innych osób, pomimo bezobjawowego przebiegu zakażenia. Gdy pojawiają się pierwsze objawy rotawirusa, najczęściej jest to gorączka przekraczająca 38 stopni, a także ostra biegunka. Biegunce towarzyszy ból brzucha, mogą pojawić się bóle głowy oraz drgawki. Biegunka może pojawiać się wiele razy dziennie. Biegunce towarzyszyć mogą wymioty – a to grozi pojawieniem się poważnego odwodnienia organizmu. Objawy odwodnienia, które zawsze powinny zaniepokoić to:

  • blada i sucha skóra
  • suche błony śluzowe
  • zapadnięte oczy
  • spadek objętości moczu (tzw. sucha pieluszka)
  • osłabienie
  • silne pragnienie
  • wiotkość skóry, która po uchwyceniu fałdu skórnego znacznie wolniej powraca do pierwotnego kształtu.

Diagnostyka zakażenia rotawirusami

Badania, które umożliwiają potwierdzenie zakażenia rotawirusami to badanie antygenu wirusa w kale. Antygeny można wykryć metodą PCR oraz dzięki technice immunoenzymatycznej. Ponadto możliwe jest wykrycie swoistych przeciwciał we krwi. Zazwyczaj jednak nie są wykonywane żadne badania diagnostyczne, a rozpoznanie zakażenia możliwe jest na podstawie objawów klinicznych występujących u dziecka.

Leczenie infekcji rotawirusowych

W przypadku zakażenia rotawirusami stosowane jest leczenie objawowe, skierowane na obniżanie gorączki oraz nawadnianie organizmu. Niezwykle istotne jest zapobieganie zaburzeniom wodno – elektrolitowym. W tym celu wskazane jest przyjmowanie płynów, najlepiej wraz z elektrolitami. Ponadto należy stosować lekkostrawną dietę. Gdy dojdzie do poważniejszego odwodnienia, konieczne może być nawadnianie kroplówkami.

Profilaktyka zakażenia – szczepionka na rotawirusy

szczepienie na rotawirusy
Fot.: Pexels.com

W celu zapobiegania zakażeniu rotawirusami należy dbać o higienę rąk i zawsze myć ręce przed posiłkiem. Należy unikać kontaktu z zakażonymi osobami, a jeśli nie jest to możliwe, wówczas należy pamiętać o dezynfekcji powierzchni oraz myciu wspólnych przedmiotów (np. kubków, łyżek).

Skuteczną metodą profilaktyki są szczepienia przeciwko rotawirusom. Szczepienia te nie są włączone w kalendarz szczepień, zatem należy wykonać je odpłatnie. Szczepionka powinna być wykonana pomiędzy 6 a 24 tygodniem życia, zalecane jest przyjęcie trzech dawek w następującym schemacie:

  • I dawka około 6 – 8 tygodnia życia
  • II dawka przed 12 tygodniem życia
  • III dawka przed 24 tygodniem życia.

Szczepionka nie chroni przed samą infekcją, ale znacząco redukuje ryzyko hospitalizacji z powodu biegunki rotawirusowej i związanego z nią odwodnienia.

Bibliografia:

Virella G., Mikrobiologia i choroby zakaźne; Urban&Partner 1999

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here