zaburzenia erekcji
Fot.: Unsplash.com

Zaburzenia erekcji (ED) definiuje się jako uporczywe trudności z osiągnięciem i utrzymaniem erekcji wystarczającej do uprawiania seksu. Przyczyny są zwykle medyczne, ale mogą być również psychologiczne. Przyczyny organiczne są zwykle wynikiem podstawowej choroby wpływające na naczynia krwionośne lub nerwy zaopatrujące penisa.

Czym są zaburzenia erekcji?

przyczyny zaburzeń erekcji
Fot.: Unsplash.com

Erekcja, czyli wzwód prącia jest konieczny do odbycia stosunku seksualnego. Zaburzenia erekcji określane są jako przejściowy lub utrzymujący się problem z osiągnięciem i utrzymaniem wzwodu przez taki czas, aby możliwe było odbycie satysfakcjonującego stosunku seksualnego. Aby utrzymać erekcję konieczne jest napełnienie krwią naczyń krwionośnych zlokalizowanych w obrębie ciał jamistych prącia. Naczynia te rozszerzają się pod wpływem tlenku azotu, syntetyzowanego podczas pobudzenia seksualnego. Dochodzi do relaksacji mięśniówki ciał jamistych, napływu krwi tętniczej, a jednocześnie zahamowany jest odpływ krwi naczyniami żylnymi. Nieprawidłowości w funkcjonowaniu układu krążenia, niewystarczający poziom tlenku azotu oraz dysfunkcje układu nerwowego zaburzają mechanizmy prowadzące do uzyskania i podtrzymania wzwodu.

Przyczyny zaburzeń erekcji

Bezpośrednie czynniki ryzyka zaburzeń erekcji mogą obejmować:

  • problemy z prostatą
  • cukrzycę typu 2
  • hipogonadyzm w połączeniu z szeregiem stanów endokrynologicznych
  • nadciśnienie tętnicze
  • choroby naczyniowe
  • wysoki poziom cholesterolu we krwi i niski poziom HDL (lipoprotein o wysokiej gęstości)
  • przewlekłe zaburzenia snu (bezsenność)
  • zaburzenia neurogenne
  • choroba Peyroniego (zniekształcenie lub skrzywienie penisa)
  • priapizm (bolesny wzwód)
  • sięganie po używki
  • palenie tytoniu, które nasila działanie innych czynników ryzyka, takich jak choroby naczyniowe lub nadciśnienie

Wiek wydaje się być silnym pośrednim czynnikiem ryzyka, ponieważ wiąże się ze zwiększonym prawdopodobieństwem wystąpienia bezpośrednich czynników ryzyka, z których niektóre są wymienione powyżej. Dokładna identyfikacja i charakterystyka czynnika ryzyka są niezbędne do zapobiegania lub leczenia zaburzeń erekcji.

Leczenie zaburzeń erekcji

Leczenie problemów ze wzwodem zazwyczaj sprowadza się do stosowania doraźnych leków umożliwiających osiągnięcie wzwodu. Kiedyś tego typu leki były dostępne wyłącznie na receptę (słynna „niebieska tabletka”), obecnie dostępne są bez recepty. Najczęściej stosowane substancje to:

Sildenafil – lek ten działa najlepiej, gdy podjęte na pusty żołądek i wielu mężczyzn może uzyskać erekcję 30 do 60 minut po zażyciu leku. Stymulacja seksualna jest wymagana, aby cytrynian syldenafilu miał najlepszą skuteczność.

Wardenafil – lek ten ma podobną strukturę chemiczną do cytrynianu syldenafilu i działa w podobny sposób.

Tadalafil – badania wykazały, że cytrynian tadalafilu pozostaje w organizmie dłużej niż inne leki w swojej klasie. Erekcja występuje w ciągu 4 do 5 godzin po zażyciu pigułki (powolne wchłanianie) i skutki leku utrzymują się do 24 – 36 godzin.

leczenie zaburzeń erekcji
Fot.: Unsplash.com

Należy przestrzegać ogólnych środków ostrożności przed zastosowaniem tego typu leków. Mężczyźni, którzy biorą leki zawierające azotany, takie jak nitrogliceryna, nie powinny stosować tych leków. Biorąc azotany z jednym z tych leków można nadmiernie obniżyć ciśnienie krwi. Ponadto, mężczyźni, którzy biorą tadalafil lub vardenfil powinni zażywać alfa-blokery z ostrożnością i tylko zgodnie z zaleceniami lekarza, ponieważ mogą one prowadzić do niedociśnienia.

Testosteronowa terapia zastępcza może zwiększyć sprawność seksualną u mężczyzn, którzy mogą mieć niedobór testosteronu. Suplementacja testosteronu nie jest zalecana u mężczyzn, którzy mają normalny poziom testosteronu dla swojej grupy wiekowej ze względu na ryzyko powiększenia gruczołu krokowego i innych skutków ubocznych. Testosteronowa terapia zastępcza jest dostępna w postaci kremu lub żelu, plastrów na skórę,  a także zastrzyków domięśniowych.

Bibliografia:

Lew – Starowicz Z., Diagnostyka różnicowa zaburzeń erekcji; Seksuologia Polska 2005

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here