rzęsistkowica
Fot.: Unsplash.com

Rzęsistkowica to schorzenie pasożytnicze przenoszone drogą płciową. Rzęsistek to pasożyt bytujący w drogach moczowo – płciowych i przenoszony drogą kontaktów seksualnych. Możliwe jest występowanie nosicielstwa, gdy osoba zakażona nie ma żadnych objawów i nieświadomie zaraża innych. Jeżeli dojdzie do rozwoju objawowej rzęsistkowicy, zaobserwować można świąd i pieczenie okolic intymnych, obecność nietypowej wydzieliny czy bóle podbrzusza. Leczenie rzęsistkowicy polega na stosowaniu metronidazolu.

Czym jest rzęsistkowica?

objawy rzęsistkowicy
Fot.: Unsplash.com

Rzęsistek pochwowy Trichomonas vaginalis to pasożyt o kształcie gruszkowatym, okrągłym lub wrzecionowatym. Cykl życiowy tego jednokomórkowego pasożyta nie jest skomplikowany – pojawia się tylko jedna forma rozwojowa, trofozoit, który jest postacią inwazyjną pasożyta. Do zakażenia rzęsistkiem dochodzi przede wszystkim na drodze kontaktu seksualnego z osobą zakażoną, ale to nie jedyna droga zakażenia. Inne możliwości to wspólne użytkowanie ręczników, pościeli czy urządzeń sanitarnych.

Czynniki zwiększające ryzyko zachorowania na rzęsistkowicę to:

  • ryzykowne zachowania seksualne (brak prezerwatywy, częsta zmiana partnerów seksualnych)
  • brak leczenia u obojga partnerów, co zwiększa ryzyko nawrotu zakażenia
  • bezobjawowe nosicielstwo rzęsistka.

Objawy zakażenia rzęsistkiem

Objawy infekcji pojawiają się od 5 do 28 dni od zakażenia. W przypadku zakażenia Trichomonas vaginalis u mężczyzn większość przypadków przebiega bezobjawowo. Jeżeli objawy występują, mogą przypominać zapalenie cewki moczowej. Pojawia się pieczenie podczas oddawania moczu, pojawienie się śluzowo – ropnej wydzieliny z cewki moczowej, zaczerwienienie i obrzęk ujścia cewki moczowej, ból podbrzusza czy stany gorączkowe. Mogą pojawić się bolesne wytryski. Zakażenie rzęsistkiem u mężczyzn obejmuje gruczoł krokowy, kanaliki wyprowadzające jąder oraz najądrza.

Rzęsistkowica u kobiet może mieć charakter ostry lub przewlekły. W postaci ostrej zakażenia Trichomonas vaginalis pojawiają się takie objawy jak:

  • obecność żółtych lub zielonkawych upławów
  • dyskomfort i ból podczas stosunku
  • podrażnienie okolic płciowych i świąd
  • parcie na mocz i częste oddawanie moczu
  • ból podbrzusza

Z kolei przewlekła postać rzęsistkowicy manifestuje się pod postacią upławów, a także zmian dysplastycznych nabłonka szyjki macicy. Infekcja rzęsistkiem u kobiet ma charakter wstępujący i może zająć nie tylko pochwę, ale także szyjkę macicy oraz cewkę moczową.

Diagnostyka rzęsistkowicy

Rzęsistkowicy nie można rozpoznać wyłącznie w oparciu o objawy kliniczne i konieczne jest przeprowadzenie odpowiednich testów diagnostycznych. Pobierany jest materiał biologiczny: mocz, z którego po odwirowaniu uzyskiwany jest osad, wydzielina z pochwy lub wydzielina z cewki moczowej. Z pobranego materiału można wykonać posiew na specjalne podłoża, wykonywane są badania molekularne (wykrywanie DNA pasożyta metodą PCR) lub zakładana jest hodowla komórkowa. Ponadto można obejrzeć materiał biologiczny pod mikroskopem, gdzie w najszybszy sposób można potwierdzić obecność pasożyta.

Leczenie i profilaktyka rzęsistkowicy

leczenie rzęsistkowicy
Fot.: Unsplash.com

Leczenie rzęsistkowicy polega na stosowaniu antybiotykoterapii. Zazwyczaj przepisywany jest metronidazol, choć w ostatnich latach rzęsistek staje się coraz bardziej oporny na ten lek. Bardzo ważne jest, aby leczenie objęło obydwu partnerów, gdyż tylko taka terapia jest skuteczna. Do momentu zakończenia leczenia wskazana jest abstynencja seksualna. Leczenie rzęsistkowicy pozwala uniknąć poważnych powikłań. Nieleczona infekcja Trichomonas vaginals zwiększa ryzyko zachorowania na inne choroby przenoszone drogę płciową, takie jak infekcja wirusem HIV czy chlamydioza. Ponadto rzęsistkowica może prowadzić do niepłodności, a także poważnych zakażeń narządów miednicy mniejszej.

W celu zapobiegania zakażeniu rzęsistkiem konieczne jest stosowanie prezerwatyw, unikanie przygodnych kontaktów seksualnych, a także korzystanie wyłącznie ze swoich przyborów higienicznych.

Bibliografia:

Mabey D., Ackers J., Trichomonas vaginalis infection; Sexually transmitted infections, 2007

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here