jęczmień na oku
Fot.: Pexels.com

Ostre ropne zapalenie mieszków włosowych rzęs lub gruczołu łojowego nazywane jest „jęczmieniem” ze względu na swój charakterystyczny okrągły kształt przypominający ziarno. Zewnętrzna lokalizacja tej zmiany jest zwodnicza: wyraźnie wskazuje na spadek właściwości ochronnych układu odpornościowego i wymaga starannego leczenia, aby zapobiec nawrotom i możliwym powikłaniom.

Przyczyny jęczmienia na oku

przyczyny jęczmienia
Fot.: Pexels.com

Gronkowce, które mogą bytować na ludzkiej skórze i włosach, mogą nie wywoływać żadnych objawów. Ich intensywne rozmnażanie jest spowodowane spadkiem właściwości ochronnych organizmu, jego hipotermią, ciężkimi chorobami i hipowitaminozą. Wnikając w strukturę mieszka włosowego, paciorkowce wywołują stan zapalny i ropienie w reakcji na patogenny mikroorganizm. To jest główna przyczyna jęczmienia w oku u pacjentów w każdym wieku. Przy niezrównoważonej diecie, zwiększonym wysiłku fizycznym lub sytuacjach stresowych choroba może wystąpić w postaci kilku lub wielu ropni na powiekach lub błonach śluzowych. Wśród czynników przyczyniających się do pojawienia się jęczmienia na oku należy wymienić także nawyk dotykania powiek brudnymi rękami, dużą ilość kurzu w pomieszczeniach lub na zewnątrz.

Grupy ryzyka  pojawienia się jęczmienia obejmuje następujące osoby:

  • pacjenci z obniżoną odpornością
  • osoby z chorobami układu hormonalnego
  • pacjenci z patologiami przewodu pokarmowego
  • osoby, których działalność zawodowa wiąże się z pracą na ulicy lub w pomieszczeniach o trudnych warunkach klimatycznych lub niehigienicznych
  • pacjenci, którzy cierpieli na choroby zapalne oczu i powiek, a także ci, którzy nie ukończyli przepisanego cyklu leczenia.

Jak objawia się jęczmień?

Ropień powieki objawia się uczuciem ciężkości, obrzękiem i stanem zapalnym wzdłuż linii wzrostu rzęs. Okolica staje się bolesna, podnosi się temperatura skóry powiek. Linia obrzęku ma wyraźne granice, na spojówce widoczne są oznaki przekrwienia – zaczerwienienie i stan zapalny. W ciągu 2-3 dni od momentu rozwoju jęczmienia na jego powierzchni tworzy się ropna główka, której zawartością są martwe komórki mieszka włosowego.

W przypadku jęczmienia wewnętrznego zmiana jest zlokalizowana w okolicy powieki – w tzw. gruczole Meiboma, co sprawia, że choroba jest prawie niewidoczna. O procesie zapalnym świadczą charakterystyczne objawy jęczmienia – zagęszczenie i bolesność dotkniętej powieki. Niebezpieczeństwem takiej choroby jest rozwój gradówki – zapalenia chrząstki wokół gruczołu Meiboma, co znacznie opóźnia proces gojenia i zmusza pacjenta do regularnego badania okulistycznego.

W ciężkich przypadkach, przy jęczmieniu zlokalizowanym w gruczołach łojowych, obserwuje się oznaki ogólne – ból głowy i mięśni, gorączka, obrzęk węzłów chłonnych. Samoleczenie w tym przypadku jest kategorycznie przeciwwskazane, a pacjent powinien natychmiast zwrócić się o pomoc lekarską.

Tworzenie się i rozwój jęczmienia przebiega w kilku etapach:

  • proces infiltracji – obserwuje się pojawienie się pierwszych charakterystycznych objawów ropnia, takich jak: swędzenie, obrzęk, zaczerwienienie powieki w obszarze zapalenia; w ciągu kilku godzin dyskomfort nasila się
  • proces ropienia – na powierzchni formacji widoczna jest kapsułka z ropną zawartością; wraz ze wzrostem objętości ropy lub naprężenia mechanicznego może przedwcześnie pęknąć
  • proces przebijania się przez ropną kapsułkę; jeśli stan zapalny nie pęknie samoczynnie, chirurg go otworzy; oddzielenie treści ropnej następuje w ciągu kilku dni
  • gojenie – w miejscu owrzodzenia tworzy się strupa, pod którą tworzy się cienka warstwa zregenerowanej skóry; w zależności od jakości przebiegu leczenia i stanu układu odpornościowego okres gojenia może trwać od kilku dni do kilku tygodni.

Powikłania jęczmienia

Nie należy zaniedbywać leczenia jęczmienia, gdyż ta zmiana może prowadzić do rozwoju wielu powikłań. Najistotniejsze z nich to:

  • zapalenie spojówek – zakaźne uszkodzenie błony śluzowej oka, powodujące obrzęk, przekrwienie i pewne pogorszenie widzenia; leczenie choroby jest złożone i długotrwałe;
  • gradówka – powstanie torbieli na wewnętrznej stronie powieki; powoduje dyskomfort, wymaga długotrwałego leczenia
  • zakrzepica splotu naczyń krwionośnych jest naruszeniem odpływu płynu z gałki ocznej, co powoduje obrzęk; gałka oczna wybrzusza się, skóra staje się niebieska, powieki stają się zaognione, a wzrok gwałtownie się pogarsza
  • zakrzepowe zapalenie żył to proces zapalny w naczyniach krwionośnych; charakteryzuje się bólem głowy, uczuciem zmęczenia, zmniejszoną ostrością wzroku, zaczerwienieniem błony śluzowej oka
  • zapalenie opon mózgowych – konsekwencje ropowicy oka
  • posocznica – zatrucie krwi spowodowane wnikaniem do niej ropy i patogennych mikroorganizmów; jej objawy to dreszcze, kołatanie serca, wysypka, niewydolność oddechowa.

Przy silnej odporności choroba może ustąpić samoistnie bez specjalnego leczenia. Dzieje się tak, gdy niekorzystny wpływ na organizm ustąpił, a aktywacja gronkowców została stłumiona.

Leczenie jęczmienia

Leczenie jęczmienia na oku lekami w domu nie jest zalecane. Ponadto przepisy ludowe często stanowią zagrożenie dla wzroku. Wskazówki, jak leczyć jęczmień, mogą spowodować pęknięcie ropnej torebki i zakażenie błony śluzowej oka z najpoważniejszymi konsekwencjami.

jak wyleczyć jęczmień
Fot.: Pexels.com

Najlepiej jest zastosować leki zalecane przez lekarza. Ich składnikami są leki przeciwbakteryjne, miejscowe antybiotyki oraz związki łagodzące proces zapalny. Obróbkę zabiegową jęczmienia należy prowadzić pod nadzorem i na podstawie zaleceń specjalisty.

A jak wygląda profilaktyka? Aby wyeliminować ryzyko pojawienia się jęczmienia, pomocne są następujące działania:

  • przestrzeganie zasad higieny osobistej
  • środki wzmacniające mechanizmy obronne organizmu i przywracające odporność
  • wykluczenie sytuacji przegrzania lub hipotermii organizmu
  • terminowe leczenie poważnych chorób zakaźnych
  • aktywny styl życia
  • zrównoważona dieta.

Bibliografia:

Antoniak K., Farmakoterapia zakażeń bakteryjnych narządu wzroku; Postępy Farmakoterapii, tom 65, nr 2, 2009

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here