blizny
Fot.: Unsplash.com

Blizny to zmiany skórne powstałe w efekcie przerwania ciągłości skóry. Podczas procesu gojenia się skóry dochodzi do zaburzenia jej struktury w miejscu zranienia, przez co powstaje blizna odróżniająca się kolorytem oraz budową od otaczającej, zdrowej tkanki. Leczenie blizn jest najskuteczniejsze wówczas, gdy leczone są świeże blizny. Natomiast zmiany już utrwalone są znacznie trudniejsze do usunięcia.

Czym są blizny?

blizna po cesarce
Fot.: Unsplash.com

Blizna to zmiana skórna zbudowana z tkanki włóknistej, powstała w miejscu działania czynników mechanicznych, termicznych, chemicznych, zakaźnych lub zmian chorobowych. Jest konsekwencją procesów gojenia się uszkodzeń, podczas których skóra właściwa zastępowana jest dobrze unaczynioną tkanką ziarninującą, o zaburzonych proporcjach poszczególnych typów kolagenu. Blizna odróżnia się od otaczającej ją skóry kolorem, strukturą, elastycznością i wytrzymałością. W celu zredukowania widoczności blizny konieczne jest przywrócenie prawidłowej jej struktury, co możliwe jest dzięki zastosowaniu zabiegów anti – aging medycyny estetycznej.

Rodzaje blizn

Blizny potrądzikowe to blizny o charakterze zanikowym. Na skutek silnych miejscowych stanów zapalnych i zmian ropnych, dochodzi do zniszczenia kanalików gruczołów łojowych i mieszków włosowych oraz do powstania cyst. Konsekwencją tych procesów jest przerwanie ciągłości naskórka i bliznowacenie. Są to drobne blizny bez przebarwień, jednak ich specyfika – duża kumulacja na małym obszarze skóry sprawia, że dają one bardzo nieestetyczny efekt.

Bliznowiec (keloid) to nadmiernie rozrośnięta tkanka włóknista; stanowi przeciwieństwo blizny zanikowej – ma charakter przerostowy. Najczęstsza lokalizacja tego typu blizn to klatka piersiowa, górna część pleców oraz ramiona. Impulsem do powstania bliznowca może być nawet nieznaczny, niezauważalny uraz (chociażby ukąszenie owada czy powierzchowne skaleczenie). Jest to twarda blizna uniesiona nad powierzchnię skóry, o gładkiej strukturze i różowym zabarwieniu. Bliznowiec ma tendencję do stałego wzrostu, jest wrażliwy na dotyk, generuje silne odczucia bólowe i swędzenie.

Blizna po cesarce to zmiana o charakterze pooperacyjnym, związana z przerwaniem ciągłości powłok skórnych i ich następowym gojeniem. Ostateczny wygląd blizny po cesarskim cięciu to wypadkowa kilku czynników – indywidualnych predyspozycji pacjentki, rodzaju szycia oraz pooperacyjnej pielęgnacji blizny. Jej dyskretna lokalizacja oraz duże tendencje do blaknięcia i spłaszczenia z upływem czasu, nie czynią z niej wybitnego problemu estetycznego.

Blizny na twarzy mogą mieć różnorakie pochodzenie. Najczęściej spotykanymi są już wspomniane blizny potrądzikowe. W tej lokalizacji spotykane są także blizny pourazowe, po wypadkach komunikacyjnych czy będących efektem uprawiania sportów kontuzjogennych. Najczęściej blizny takiego pochodzenia zlokalizowane są w okolicach nosa, policzków i łuku brwiowego. Twarz bywa także lokalizacją blizn pooparzeniowych, powstałych na skutek denaturacji białka pod wpływem działania czynników termicznych lub chemicznych. Są to jedne z najgorszych blizn, mocno przebarwione lub odbarwione, o mocno zaburzonej strukturze i tendencji do twardnienia. Blizny na twarzy, ze względu na specyficzną lokalizację, zawsze stanowią silnie obciążający psychicznie czynnik.

Jak usuwać blizny?

zabiegi na blizny
Fot.: Unsplash.com

Metody usuwania blizn są ściśle uwarunkowane ich charakterem. Terapia blizn zanikowych jest dwukierunkowa – blizny są złuszczane, a także stymulowane do odnowy, poprzez pobudzanie żywych warstw skóry. Takie efekty osiąga się m. in. drogą laseroterapii, mikrodermabrazji, mezoterapii, kriochirurgii czy peelingów chemicznych. Szczególnie skuteczne są zwłaszcza lasery frakcyjne ablacyjne, które emitują mikrowiązki światła prowadzące do kontrolowanych uszkodzeń skóry. Uszkodzenia te otoczone są przez zdrową tkankę, co umożliwia zachodzenie bardzo intensywnych procesów regeneracji. Dzięki pobudzeniu syntezy włókien kolagenu i elastyny możliwe jest przebudowanie architektury blizny i jej wygładzenie, a także wyrównanie kolorytu. Z kolei leczenie blizn przerostowych przynosi najlepsze efekty z zastosowaniem terapii skojarzonej – leczenia chirurgicznego i metod mniej inwazyjnych. Leczenie niechirurgiczne obejmuje iniekcje miejscowe kortykosteroidami, immunoterapię, krioterapię, laseroterapię czy terapię fotodynamiczną. Warto mieć świadomość, że każda blizna to zmiana trwała a metody usuwania blizn w rzeczywistości mają na celu jedynie zmniejszenie ich widoczności. Zwłaszcza blizny przerostowe nie poddają się łatwo leczeniu, mając tendencję do nawracania.

Bibliografia:

Bagłaj M., Bagłaj M., Blizny jako problem kliniczny w praktyce dermatologa estetycznego; Dermatologia Estetyczna, 2/ 2014

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here