mononukleoza
Fot.: Pexels.com

Mononukleoza to choroba występująca przede wszystkim u dzieci i młodzieży. Choroba wywoływana jest przez wirus Eppsteina – Barr, który przenosi się drogą kropelkową oraz na drodze bezpośredniego kontaktu z osobą zakażoną. Objawem mononukleozy jest przede wszystkim zapaleniem gardła i powiększenie węzłów chłonnych. Leczenie mononukleozy sprowadza się do postępowania objawowego, łagodzącego objawy choroby.

Czym jest mononukleoza?

Mononukleoza to zapalna choroba dziecięca, która występuje przede wszystkim u dzieci i młodzieży, może także występować u dorosłych. Choroba wywoływana jest przez wirusa Eppsteina – Barr, który jest rozpowszechniony na całym świecie. Nawet 95% osób przechodzi infekcję tym wirusem. Do zakażenia dochodzi przede wszystkim przez bezpośredni kontakt z osobą zarażoną. Najważniejszym materiałem zakaźnym jest ślina, a do zakażenia może dojść np. na drodze pocałunku. Dlatego mononukleoza zakaźna określana jest mianem choroby pocałunku. Wirus po przedostaniu się do organizmu namnaża się w komórkach nabłonka górnych dróg oddechowych oraz w komórkach ślinianek. Wydalanie wirusa wraz ze śliną następuje jeszcze kilka dni przed wystąpieniem objawów infekcji i nawet 6 miesięcy po ustąpieniu objawów. Przechorowanie mononukleozy pozwala nabyć odporność na całe życie, jednak do końca życia występuje bezobjawowe nosicielstwo. Wirus Epsteinna – Barr pozostaje w organizmie w uśpieniu.

Objawy mononukleozy zakaźnej

objawy mononukleozy
Fot.: Pexels.com

Okres wylęgania się choroby trwa od 30 do 50 dni. Choroba charakteryzuje się występowaniem triady objawów – gorączki, zapalenia gardła oraz limfadenopatii szyjnej. Gorączka trwa nawet 10 – 14 dni i trudno jest ją obniżyć lekami przeciwgorączkowymi. Kolejnym charakterystycznym objawem jest zapalenie gardła, które upodabnia mononukleozę do anginy, W przebiegu zapalenia gardła pojawia się ból gardła, trudności z przełykaniem. Na błonie śluzowej gardła i migdałków pojawia się biały nalot. Ponadto charakterystyczne jest powiększenie węzłów chłonnych na szyi, pod żuchwą i pod pachami. Sporadycznie występuje wysypka skórna. To właśnie wysypka skórna oraz brak poprawy po zastosowaniu antybiotyku pozwalają odróżnić mononukleozę zakaźną od anginy.

Mononukleozie mogą towarzyszyć takie ogólne, niespecyficzne objawy jak bóle głowy i mięśni, osłabienie, spadek apetytu, zmęczenie. U dzieci może pojawić się ponadto tzw. objaw Glanzmanna, czyli wystąpienie obrzęku powiek, łuków brwiowych i nasady nosa.

Powikłania mononukleozy

Mononukleoza zakaźna może wiązać się z występowaniem rozmaitych powikłań. Najistotniejsze z nich to:

  • zapalenie wątroby
  • zapalenie mięśnia sercowego
  • powikłania neurologiczne (padaczka, zapalenie mózgu oraz opon mózgowo – rdzeniowych)
  • niedokrwistości
  • małopłytkowości
  • wtórne zakażenia bakteryjne
  • zajęcie szpiku kostnego

Najpoważniejszym powikłaniem jest zwiększone ryzyko wystąpienia takich nowotworów jak chłoniak Burkitta, rak nosogardła, ziarnica złośliwa czy rak migdałków podniebiennych.

Rozpoznanie mononukleozy zakaźnej

diagnostyka mononukleozy
Fot.: Pexels.com

Diagnostyka mononukleozy zakaźnej sprowadza się do przeprowadzenia badań laboratoryjnych. Nie ma bowiem możliwości rozpoznania mononukleozy tylko na podstawie objawów klinicznych. Wskazane jest wykonanie oznaczenia swoistych przeciwciał antyEBV. W morfologii krwi wykazywana jest obecność wysokiego poziomu leukocytów oraz obecność atypowych limfocytów. Ponadto wykazać można podwyższony poziom markerów wątrobowych, czyli aminotransferazy alaninowej i aminotransferazy asparaginianowej.

Leczenie mononukleozy zakaźnej

Mononukleoza zakaźna to choroba, która ustępuje samoistnie w przeciągu 2 – 3 miesięcy. W czasie trwania choroby można stosować leczenie objawowe, obejmujące farmakoterapię przeciwbólową, przeciwgorączkową, przeciwzapalną. W celu łagodzenia dolegliwości ze strony gardła można stosować płukanki ziołowe. Jak w przypadku każdej choroby zakaźnej przebiegającą z gorączką, konieczne jest nawadnianie organizmu. Ponadto wskazany jest odpoczynek i stosowanie lekkostrawnej diety.

Profilaktyka mononukleozy zakaźnej

Nie ma szczepionki przeciwko mononukleozie, zatem zapobieganie zakażeniu sprowadza się przede wszystkim do unikania kontaktu z zakażonymi. Nie należy korzystać ze wspólnych naczyń, butelek, zabawek.

Bibliografia:

Virella g., Mikrobiologia i choroby zakaźne; Urban&Partner, 1999

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here