łysienie bliznowaciejące
Fot.: Unsplash.com

Łysienie bliznowaciejące to postać nieodwracalnego łysienia. Jest to grupa zaburzeń, które powodują trwałe wypadanie włosów, gdyż mieszki włosowe są niszczone przez zwłóknienie. Zniszczenie mieszków włosowych może być wtórne do procesu zapalnego, spowodowanego przez uraz, radioterapię, raka lub guza przerzutowego. Może także dojść do rozwoju pierwotnego łysienia bliznowaciejącego, dotyczącego wyłącznie zaburzeń mieszków włosowych, w których tylko mieszki włosowe są głównym celem procesu zapalnego. Nie ma możliwości leczenia łysienia blizowaciejącego, gdyż utrata włosów na charakter trwały.

Czym jest łysienie bliznowaciejące?

leczenie łysienia bliznowaciejącego
Fot.: Unsplash.com

Łysienie bliznowaciejące to specyficzny tryb utraty włosów, w przebiegu którego dochodzi do zniszczenia mieszków włosowych. Mieszki włosowe to struktury skóry, w obrębie których dochodzi do powstania włosa oraz jego wzrostu. Znajdują się tu komórki macierzyste, które podlegają licznym podziałom i różnicowaniu, dzięki czemu możliwy jest wzrost włosa. Jeśli stanem zapalnym objęte zostaną mieszki włosowe, zlokalizowane tu komórki macierzyste ulegają zniszczeniu, co uniemożliwia wzrost włosa. Natomiast włóknienie prowadzi do zniszczenia całego mieszka włosowego i zamknięcia jego ujścia, przez co uniemożliwiane jest odrastanie włosów. Pierwotny charakter łysienia wynika z bezpośredniego niszczenia mieszków włosowych, a z kolei wtórne łysienie wynika z przypadkowego niszczenia mieszków włosowych w przypadku bardziej uogólnionego uszkodzenia skóry głowy. W postaci pierwotnej łysienia bliznowaciejącego, któremu towarzyszy swoisty dla mieszków włosowych stan zapalny, mogą współwystępować takie schorzenia jak pęcherzowe oddzielanie się naskórka, choroba Dariera, sarkoidoza, twardzina czy toczeń rumieniowaty. Łysienie bliznowaciejace pierwotne klasyfikowane jest w oparciu o rodzaj komórek dominujących z nacieku zapalnym. Wyróżnia się łysienie limfocytowe, neutrofilowe oraz mieszane. Z kolei wtórna postać łysienia bliznowaciejącego może być konsekwencją:

  • infekcji bakteryjnych, wirusowych lub grzybiczych skóry (półpasiec, kiła trzeciorzędowa, trąd, czyrak)
  • urazów mechanicznych skóry głowy (oparzenia chemiczne i termiczne, porażenie prądem)
  • nowotwory z przerzutami w obrębie skóry głowy.

Jakie są objawy łysienia bliznowaciejącego?

W przebiegu łysienia bliznowaciejącego w okolicy ciemieniowej pojawiają się charakterystyczne zmiany skórne – ogniska wyłysienia, w obrębie których skóra jest znacznie cieńsza i bardziej lśniąca. Charakterystyczny jest brak widoczności mieszków włosowych. Mogą pojawić się natomiast pojedyncze kępki włosów. Ogniska wyłysienia mogą zlewać się na czubku głowy. Utracie włosów może towarzyszyć dokuczliwy świąd skóry, a nawet ból. W związku z tym, że łysienie bliznowaciejące może przypominać łysienie androgenowe, konieczne jest wykonanie odpowiednich badań diagnostycznych. Podstawowym badaniem jest trichogram i trichoskopia, niekiedy wskazane jest ponadto wykonanie biopsji skóry.

Leczenie łysienia bliznowaciejącego

objawy łysienia bliznowaciejącego
Fot.: Unsplash.com

W przypadku łysienia bliznowaciejącego terapia nie przynosi pożądanych efektów. Zniszczenie mieszków włosowych w przebiegu procesu zapalnego jest procesem nieodwracalnym, zatem te włosy, które już wypadły w miejscu uszkodzonych mieszków włosowych – nie odrosną. Natomiast możliwe jest zahamowanie postępu choroby. Jeśli przyczyną łysienia jest infekcja, wówczas konieczne jest wdrożenie odpowiedniego leczenia przeciwwirusowego, antybakteryjnego czy antygrzybiczego. Z kolei jeśli u podłoża nadmiernej utraty włosów leży schorzenie autoimmunologiczne, konieczne jest zastosowanie terapii immunomodulującej. W celu złagodzenia stanu zapalnego stosowane są doustnie glikokortykosteroidy.

Radykalną metodą postępowania jest przeszczep owłosionej skóry głowy lub zdrowych zespołów mieszków włosowych. Takie leczenie jest wskazane, gdy powstrzymany został postęp choroby i od co najmniej roku nie jest zauważalne łysienie bliznowaciejące. Gdy przeszczep skóry zostanie wykonany zbyt szybko, istnieje duże ryzyko ponownego pojawienia się łysienia na przeszczepionej skórze.

Bibliografia:

Filbrandt R. i in., Primary cicatricial alopecia: diagnosis and treatment; CMAJ 2013

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here